امنیت را میتوان مهمترین عامل شکلگیری اجتماعات انسانی دانست که امروزه دارای ابعاد و مؤلفههای گوناگون زیادی شده و بر تمام پدیدهها و مسائل جامعه تأثیرگذار است. مرجع امنیت از مهمترین عناصر تحلیلی مفهوم امنیت در هر مکتب امنیتی است که در پاسخ به سؤال امنیت برای چه کسی یا برای چه چیزی شکل میگیرد. امروزه مرجع امنیت را بالاترین هدف در موضوعات امنیتی میدانند که از بیشترین اهمیت در میان موضوعات دیگر برخوردار است. شاهنامه فردوسی، ازآنجاکه گنجینهای ارزشمند برای پژوهشهای میانرشتهای است، میتواند در شناخت سیر تحول اندیشه مراجع امنیتی ایران بسیار مؤثر باشد؛ ازاینروی، این پژوهش با روش کیفی و با محوریت دیدگاه «چهارگانه مرجع امنیت»، با این پرسش آغاز میشود که «مرجع یا مراجع امنیت در شاهنامه کدامند». پس از مطالعه متن کتاب، پژوهش حاضر، بر پایه این فرضیه شکل گرفت که «مراجع امنیت در شاهنامه چندبعدی است و بیشتر، موضوعاتِ امنیت نظام (رژیم) سیاسی کشور، امنیت دولت، امنیت اجتماعیِ و امنیت جهانی را دربر میگیرد». این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، انجامشده و در پایان، یافتههای مربوط به مراجع امنیت در این کتاب دستهبندی شدند. پس از تجزیهوتحلیل یافتهها با روش استدلال استقرایی، فرضیه یادشده تأیید شده و این نتیجه بهدستآمده است: شاهنامه در بخش دولتگرایان، جامعهگرایان و جهانگرایان، مردم و جامعه ایرانی و حتی جهانی، مردم را محور و فلسفه جهان آفرینش میداند.
)