تأثیر پیمان ابراهیم بر امنیت ملی ج.ا. ایران از منظر نظریه واقع‌گرایی تهاجمی

به ­نظر می­رسد باوجود ظهور نظریات مختلف در حوزه روابط بین‌الملل، همچنان واقع‌گرایی در عمل مهم‌ترین و پایدارترین نظریه روابط بین‌الملل باشد و این به خاطر نزدیکی مفروضات این نظریه، با عملکرد واقعی کشورها در دنیای بیرونی است. از همین زاویه، نگاه بدبینانه رئالیستی در محیط آشوب‌زده خاورمیانه بیش از هر جای دیگری قابل‌ردیابی است. در این منطقه با توجه عدم استقرار یک هژمون منطقه‌ای، شاهد حجم بالایی از اختلافات، کشمکش­ها و حتی جنگ در چندین دهه‌ی اخیر بوده‌ایم. عدم استقرار نظم ژئوپلیتیکی، سبب غلبه وضعیت بر موقعیت در سیاست خارجی کشورها شده است و این امر زمینه‌ساز تکوین اتحادها و ائتلاف‌هایی ناپایدار در این منطقه گشته است که هدفشان حفظ موازنه قدرت و جلوگیری از نیل به هژمونی دشمنان است. این مقاله به روش توصیفی و تحلیلی، با بهره‌گیری از منابع متعدد کتابخانه‌ای و با کاربست نظریه واقع‌گرایی تهاجمی، سعی در پاسخ به این پرسش دارد که انعقاد و اجرای مفاد پیمان ابراهیم چه تأثیری بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران خواهد داشت؟ یافته‌ها بیانگر آن است که این توافق از طریق شکل­دهی به یک ائتلاف ضد ایرانی، ضمن بر هم زدن موازنه قدرت منطقه­ای، سبب تشدید تقابل و اصطکاک ج.ا. ایران و رژیم صهیونیستی در منطقه شده و از سوی دیگر، دستیابی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس به‌ویژه امارت متحده عربی به تسلیحات پیشرفته غربی و صهیونیستی را تسهیل کرده است.