مسئلهشناسی از فرایندهای مهم و محوری سیاستگذاری محسوب میشود. با توجه به پیچیدگی و نبود قطعیتها در عصر حاضر، عموماً سیاستگذاران با نگرش به بایدها و نبایدها، در طراحی و تعیین اولویتبندی مسائل؛ بهویژه مسائل امنیتی دچار چالش میشوند. این پژوهش در پی پاسخ به این سؤال است که «در صورت وجود مسائل متعدد، چگونه میتوان مسائل را در سیاستگذاری امنیتی از هم تشخیص داده و شاخصگذاری کرد؟»؛ ازاینرو، نویسندگان به دنبال یافتن شاخصهایی برای اولویتبندی مسائل در سیاستگذاری امنیتی هستند. روش تحقیق مورداستفاده در این پژوهش، نظریه دادهبنیـاد اسـت و جمعآوری دادهها نیز از طریق انجام 12 مصاحبه عمیق با استادان (5 نفر) و متخصصان (7 نفر) حوزه سیاستگذاری امنیتی صورت گرفته است. نمونهگیری به روش گلوله برفی انجامشده و نتایج حاصل از مصاحبهها پس از مرحله کدگذاری، شاخصهای اولویتبندی مسائل در سیاستگذاری امنیتی، در قالب الگوی مفهومی شکل گرفت. نتایج بهدستآمده حاکی از این است که با طراحی نظام مسائل در سیاستگذاری امنیتی میتوان به تعیین اولویتها رسید؛ بهعبارتیدیگر، در فرایند مسئلهیابی و در دستور کار قرارگیری، شش شاخص گستره تأثیر مسئله، فوریت حل مسئله، وخامت مسئله، مراتب تسهیلگری در حل سایر مسائل و مراتب، تأثیر بر رعایت ارزشهای اجتماعی، چارچوب و شالوده اصلی اولویتبندی مسائل امنیتی در سیاستگذاری را شکل میدهند.
)